เสรี พงศ์พิศ
FB Seri Phongphit
เมื่อ 31 ปีก่อน ผมพาผู้นำกลุ่มผู้ติดเชื้อเอชไอวี 8-9 คนจากภาคเหนือไป “ศึกษาดูงาน” ทางภาคกลาง เราแวะที่วัดพระบาทน้ำพุ ที่ศูนย์ผู้ป่วยเอดส์ที่พระอาจารย์อลงกตก่อตั้งและดูแล
พระฉายสไลด์เกี่ยวกับศูนย์เหมือนที่ฉายให้คนที่ไปเยี่ยมและเวลาไปบรรยายในที่ต่างๆ ผมเห็นผู้ติดเชื้อหลายคนก้มหน้าก้มตา ไม่มองจอสไลด์ บางคนเช็ดน้ำตา ผมมาทราบภายหลังว่า พวกเขา “รับไม่ได้” กับการนำภาพที่ “น่าเกลียดน่ากลัว” ขนาดนั้นมาฉาย ไม่ใช่เพื่อความ “เข้าใจ” แต่เพื่อความ “สมเพชสงสาร”
ผมรีบนำคณะเดินทางไปกรุงเทพฯ แล้วไปพัทยา ไปดูงานจิตอาสาช่วยเหลือหญิงบริการและผู้ติดเชื้อ แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์กัน เป็นรายการที่ดี ที่ทำให้ทุกคนกินข้าวลำ (อร่อย) หลังจากนั้น
ที่ร้านอาหารริมทะเล ผมให้พวกเขาช่วยกันสั่งอาหารที่ทานได้ “ไม่ก๋ำกิ๋น” (ภาษาเหนือแปลว่า “คะลำ” ในภาษาอีสาน “ควรงดเว้น” ในภาษากลาง) คนหนึ่งบอกว่า “ขอต้มยำปลาหลิม” คนเสิร์ฟบอกว่า ไม่มี คนสั่งจึงชี้ไปที่เมนู คนบริการร้อง “อ้อ ต้มยำปลาช่อน ได้ครับ” ทุกคนเฮ !
เป็นความสุขเล็กๆ ที่ผมพาผู้นำผู้ติดเชื้อที่ทำงานเพื่อสังคม ทั้งเพื่อคนป่วยและไม่ป่วยไปดูงานแบบ “เที่ยวต่างถิ่นไกล” ที่ส่วนใหญ่ยังไม่เคยเห็นทะเล ได้ประโยชน์ด้านการแบ่งปันเรื่องโรคเอดส์กับองค์กรต่างๆ